Στην υπόθεση Wunner (C-77/24), το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε ότι, στο πλαίσιο αγωγής αποζημίωσης για ζημίες που υπέστη παίκτης κατά τη συμμετοχή του σε διαδικτυακά τυχερά παιχνίδια που προσφέρονται από εταιρεία σε κράτος μέλος στο οποίο η εν λόγω εταιρεία δεν διαθέτει την απαιτούμενη από το νόμο άδεια, η ζημία που υπέστη ο παίκτης πρέπει να θεωρηθεί ότι συνέβη στη χώρα διαμονής του τελευταίου.

Ιστορικό υπόθεσης

Ένας πελάτης, κάτοικος Αυστρίας, του μαλτέζικου παρόχου τυχερών παιχνιδιών Titanium Brace Marketing, ο οποίος βρίσκεται επί του παρόντος σε εκκαθάριση, άσκησε αγωγή κατά των δύο διευθυντών του εν λόγω παρόχου ενώπιον των αυστριακών δικαστηρίων, προκειμένου να ανακτήσει τις ζημίες που υπέστη όταν συμμετείχε σε διαδικτυακά τυχερά παιχνίδια.

Η Titanium κατείχε άδεια τυχερών παιχνιδιών στη Μάλτα, αλλά δεν κατείχε καμία άδεια στην Αυστρία. Ως εκ τούτου, ο πελάτης υποστηρίζει ότι η σύμβαση τυχερών παιχνιδιών ήταν άκυρη. Κατά τον ίδιο, οι δύο διευθυντές είναι, σύμφωνα με το αυστριακό δίκαιο, προσωπικά, από κοινού και εις ολόκληρον υπεύθυνοι για το γεγονός ότι η Titanium προσέφερε παράνομα τυχερά παιχνίδια στην Αυστρία.

Οι δύο διευθυντές αμφισβητούν τη διεθνή δικαιοδοσία των αυστριακών δικαστηρίων. Σύμφωνα με αυτούς, τόσο ο τόπος όπου συνέβη το γεγονός που προκάλεσε τη ζημία όσο και ο τόπος όπου συνέβη η ζημία ήταν στη Μάλτα. Επιπλέον, ισχυρίζονται ότι το εφαρμοστέο ουσιαστικό δίκαιο δεν είναι το αυστριακό δίκαιο, αλλά το μαλτέζικο δίκαιο, το οποίο δεν προβλέπει ευθύνη εκ μέρους των στελεχών της εταιρείας έναντι των πιστωτών της.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστρίας υπέβαλε ερωτήματα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το θέμα αυτό.

Η κρίση του ΔΕΕ

Το Δικαστήριο παρατηρεί ότι, σύμφωνα με τον κανονισμό Ρώμη II, το εφαρμοστέο δίκαιο σε μια εξωσυμβατική υποχρέωση που προκύπτει από αδικοπραξία ή παράνομη πράξη είναι, κατά γενικό κανόνα, το δίκαιο της χώρας στην οποία συνέβη η ζημία.

Ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται σε αγωγή που αποσκοπεί στην αναγνώριση αστικής ευθύνης, όπως η εν λόγω, η οποία ασκείται κατά των διευθυντών μιας εταιρείας για παράβαση απαγόρευσης που επιβάλλει η εθνική νομοθεσία σχετικά με την προσφορά τυχερών παιχνιδιών στο κοινό χωρίς την κατοχή άδειας για τον σκοπό αυτό. Μια τέτοια αγωγή δεν καλύπτεται από την εξαίρεση που προβλέπεται για τις εξωσυμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν από το δίκαιο των εταιρειών.

Κατά την κρίση του ΔΕΕ, στο πλαίσιο αγωγής αποζημίωσης για ζημίες που υπέστη παίκτης κατά τη συμμετοχή του σε διαδικτυακά τυχερά παιχνίδια που προσφέρονται από εταιρεία σε κράτος μέλος στο οποίο η εν λόγω εταιρεία δεν διαθέτει την απαιτούμενη από το νόμο άδεια, η ζημία που υπέστη ο παίκτης πρέπει να θεωρηθεί ότι συνέβη στο κράτος μέλος στο οποίο ο παίκτης έχει τη συνήθη διαμονή του (στην παρούσα περίπτωση, την Αυστρία, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα, να εφαρμόζεται το αυστριακό δίκαιο).

Ωστόσο, όταν από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης προκύπτει σαφώς ότι η αδικοπραξία έχει προφανώς στενότερη σύνδεση με άλλη χώρα, ο κανονισμός Ρώμη II επιτρέπει στο δικαστήριο στο οποίο έχει υποβληθεί η αγωγή να παρεκκλίνει από τον γενικό κανόνα και να εφαρμόσει το δίκαιο της άλλης χώρας.

Το πλήρες κείμενο της απόφασης είναι διαθέσιμο στο infocuria.curia.europa.eu.